Fundacja
Edukacji
Kulturalnej

Prof. Maciej Paderewski

(5 X 1943, Marcali – 13 X 2010, Warszawa)

Jeden z najwybitniejszych polskich artystów, kameralistów i pedagogów doby powojennej. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Warszawie w klasie fortepianu profesor Marii Wiłkomirskiej. Już w czasie studiów wykazywał ogromne zainteresowanie muzyką kameralną. Towarzyszył studentom – instrumentalistom i wokalistom w ponad dwudziestu klasach, gdzie wykładali tak wybitni pedagodzy, jak profesorowie: Irena Dubiska, Kazimierz Wiłkomirski, Tadeusz Wroński i wielu innych.

Maciej Paderewski jako pianista-kameralista otrzymał nagrody i wyróżnienia na wielu konkursach w Polsce, a także dyplomy specjalne za wykonanie partii fortepianowych na konkursach: skrzypcowym im. Jacques Thibaud w Paryżu, wiolonczelowym im. Pablo Casalsa w Budapeszcie. Koncertował niemal we wszystkich krajach Europy, w Ameryce i Japonii.
Partnerował wybitnym polskim i zagranicznym solistom, takim jak: Vadim Brodski, Zdzisława Donat, Tadeusz Gadzina, Nicolai Gedda, Andrzej Hiolski, Piotr Janowski, Stefan Kamasa, Konstanty Andrzej Kulka, Galina Pisarenko, Stefan Stałanowski, Krystyna Szostek-Radkowa, Wanda Wiłkomirska, Stefania Woytowicz, Teresa Żylis-Gara i wielu innym.
Dokonał licznych nagrań radiowych, telewizyjnych i płytowych. Za nagranie dla firmy „Accord” utworów kameralnych Witolda Lutosławskiego otrzymał wyróżnienie krytyków francuskich Diapason d’Or.

Na zaproszenie Światosława Richtera, Maciej Paderewski wystąpił w 1987r. w Moskwie na festiwalu „Grudniowe Wieczory Muzyczne”. W koncercie poświęconym twórczości Fryderyka Chopina wykonał wraz z Henryką Januszewską cykl pieśni, a Sonatę g-moll op. 65 tego kompozytora wykonali Światosław Richter z wiolonczelistką Natalią Gutman.

Poza działalnością artystyczną Maciej Paderewski przez ponad 30 lat zajmował się pedagogiką. Był profesorem zwyczajnym w Katedrze Kameralistyki Fortepianowej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (obecnie Uniwersytet Muzyczny). Pełnił także funkcję kierownika tejże Katedry. Zajęcia z kameralistyki prowadził również w ZPSM im. Karola Szymanowskiego w Warszawie, gdzie stworzył autorski projekt nauczania tego przedmiotu.

Brał udział w pracach jury krajowych i międzynarodowych konkursów pianistycznych i kameralnych.
Wraz z prof. Tadeusze Wrońskim był inspiratorem kilku edycji Konkursu Kameralnego w Liceum Muzycznym im. K. Szymanowskiego w Warszawie. Był też pomysłodawcą, kierownikiem artystycznym i pedagogiem powołanych do życia w 2006r. Warszawskich Międzynarodowych Kursów Mistrzowskich. Od VI edycji Kursy otrzymały nazwę Warszawskie Międzynarodowe Kursy Mistrzowskie im. Macieja Paderewskiego.
Prowadził wiele kursów i warsztatów muzycznych m.in. w kraju - Warszawa, Kąśna Dolna i za granicą - Klagenfurt (Austria), Lille (Francja).

Z profesorem Tadeuszem Wrońskim, wybitnym autorytetem skrzypcowym dokonał redakcji „3 Sonat skrzypcowych„ i „Scherza” na skrzypce i fortepian Johannesa Brahmsa (PWM, Kraków 1998). Z prof. Kazimierzem Michalikiem dla tego samego wydawnictwa opracował i dokonał transkrypcji 20 utworów F. Chopina na wiolonczelę i fortepian (F. Chopin – „Słynne transkrypcje na wiolonczelę i fortepian”, red. Maciej Paderewski, Kazimierz Michalik, PWM 2005). W tej samej redakcji ukazał się również zbiór „Polska Nieznana Miniatura Wiolonczelowa” ( PWM 2002).

Za swoich mistrzów uważał m.in.: prof. Irenę Dubiską, prof. Eugenię Umińską, prof. Tadeusza Wrońskiego, prof. Marię Wiłkomirską, a także wybitnego trenera Kazimierza Górskiego.
swojej pracy pedagogicznej znajdował wiele analogii w przygotowaniach do startu (występu) między sportowcami, a muzykami. Sport zatem interesował go w aspekcie fizjologii, psychologii i metod szkoleniowo-treningowych. Jego horyzonty dotyczące metod pedagogicznych często wykraczały poza świat czysto artystyczny i obejmowały również szereg zagadnień związanych z innymi dziedzinami kształcenia i treningu.

Był wybitnym artystą i pedagogiem oraz wielkim przyjacielem muzykującej młodzieży. Miał dar dzielenia się talentem i wiedzą. Jego uczniowie i studenci zdobywali liczne nagrody na prestiżowych konkursach kameralnych. Był perfekcjonistą i tego oczekiwał od innych. Praca nie była dla niego obowiązkiem, lecz pasją.

W uznaniu zasług Maciej Paderewski został wielokrotnie wyróżniony nagrodami Rektora Uczelni, ponadto Uchwałą Rady Państwa odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, zaś przez Ministra Kultury uhonorowany został nagrodą I-go stopnia, odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz w roku 2007- srebrnym medalem „Gloria Artis”.